کهکشانی تا بچرخد بر مدار چشمهات

عالم   زيبا تری  با   مردم   آبی تری               

می تواند جا بگيرد در قطار  چشمـــــهات

تارهای صوتی ام بد ميزند آهنــــــــگ را                     

ماه من!  من را برقصان با سه تار چشمهات

پشت در يک مرد درد اندود آيا نــــيست تا -           

سر بکوباند به در در انتظار چشمــــــهات؟

من که ديگر نيستم حالا خودت می مانی و -     

دامن سرخ -آبی فصل انار چشمــــــــهات...

              ***

خلوتی بود و شبی بارانی اما حيف شد              

در  نياوردم  دمار از روزگار   چشمهات